Ostiralean ospatu genuen Mila Kultura eguna ez zen soilik folklore eta kultura erakustaldi bat izan. Festa horren atzean mezu sakonago bat baitzegoen: elkar ezagutzea dela aurreiritziak uxatzeko biderik onena. Janariak, musikak eta dantzak hizkuntza unibertsala hitz egiten dute, eta orduan konturatzen gara, funtsean, denok bilatzen dugula gauza bera: bizitza duin bat, komunitate baten parte izatea eta gure sustraiak ahaztu gabe etorkizun berri bat eraikitzea. Horregatik, iruditzen zait, ekimen hau ez dela kanpora begirako erakusleiho bat, barrura begiratzeko modu bat baizik. Gure bizilaguna nor den ikusteko aukera ematen digu, bere jatorria edozein dela ere, gure kale berdinak zapaltzen dituela eta gure herri identitatearen eraikuntzan parte hartzen duela ulertzeko.
Hala ere, jai egunetatik harago doa erronka. Mila Kultura gogorarazle bat da, urteko beste 364 egunetan landu behar dugun errespetuaren hazia. Aniztasuna modu arduratsu batean zaindu behar den altxor bat baita.
Herri gisa, gure esku dago integrazioa erabatekoa izatea: eskoletan, lanpostuetan, aisialdian… funtsean, egunerokotasunean. Ez da nahikoa elkarren ondoan bizitzea; elkarrekin bizi behar dugula, zubiak eraikitzen badakigula erakutsi dugu. Gure indarra ez baitago homogeneotasunean, nahasketan baizik. Jarrai dezagun, beraz, herri hau munduko txoko guztietatik etorritako jendearen topaleku goxo bilakatzen, gure aniztasuna delako, gure ondasunik handiena.
