Ratio jasanezinak, lan-karga izugarriak eta kontratu partzialak dira jangeletako eguneroko ogia. Langile batek hogeinaka haurren jatekoaz, segurtasunaz eta heziketaz arduratu behar duenean denbora gutxian, zerbitzuaren kalitatea ez ezik, langilearen osasun mentala eta fisikoa ere jokoan jartzen dira. Prekarietate hori ez da kasualitatea; zaintza-lanak historikoki gutxietsi izanaren ondorio zuzena da. Lan feminizatua denez, badirudi berezkoa dela, bokaziozkoa, eta horrek lan-baldintza kaskarrak onartzeko aitzakia gisa balio izan die administrazioari eta enpresa kudeatzaileei. Baina bokazioak ez ditu fakturak ordaintzen, ezta lan-erritmo itogarriak arintzen ere. Horregatik, greba hau duintasunaren aldeko oihua da, ikusezin bihurtu nahi dituzten horien guztien ahotsa.
Gizarte gisa eta greba honen eraginak pairatzen ditugun guraso, irakasle zein ikasle gisa, grebak sortzen dituen eragozpenetatik haratago begiratu behar dugu. Erosotasuna galdu dezakegu egun batzuetan, baina langile horien borroka irabaztea guztion onurarako da. Jangela-zerbitzu duin batek langile egonkorrak, prestatuak eta baldintza egokietan daudenak behar ditu. Borroka hau babestea hezkuntza publiko integral eta duin baten alde egitea da, non zaintza ez den bigarren mailako osagaia, baizik eta ikasleen garapenerako ezinbesteko zutabea. Haien garaipena gure haurren ongizatearen garaipena ere izango da.
