Ez dakigu zein momentutan, baina gure pertsonaia egun batetik bestera neska izatetik andre izatera pasatu zen. Egun batean, bulegoko gazteena zen, eta, hurrengoan, zaharrenetakoa (zaharra, bai, ez beteranoa). Behinola, tabernak ixten zituen parrandan, eta, gaur, berriz, ordu eta toki berean tortilla pintxo bat eta kafesne bat gosaltzen ari da. Gaupasak festetan egiten zituen, eta, orain, festak insomnioarekin ditu gauetan. Begi-zuloak seinale onekoak izatetik txarreko izatera pasatu dira. Asteburuetan lagunekin plan bat burutu orduko hurrengoa antolatzen hasten ziren, eta, gaur da eguna norberaren lagunak baino seme-alaba edo ilobenak gehiago ikusten dituena.
Zimurrak, gutxi-asko; ilea urdintzearen lehen seinaleak, muskuluak malguago… Kanpotik itxura mantendu arren, barrukoak ez du engainatzen: hezurrak eta artikulazioak kirrinka hasi dira, robot herdoilduaren antzera.
Gaztetasunari eutsi nahi dio, baina, tarteka, argiune batzuetan, borroka hori egiteko beharrik ez duela ikusten du; ez duela denboraren igaroaldia izozteko ahaleginik egin behar… Bizitzaren esperientziak erakutsitakoa altxor handia dela, eta nork daki prime-a edo bere momentua noiz iritsiko den. Casablanca-ri keinu eginez, ‘beti geratuko zaigu tardeo-a’ esan dio bere buruari, eta irribarre bihurri bat marraztu zaio aurpegian.
