'NEURE KABUZ'

Aldapa gora

Belaunaldi guztiek euren zailtasun eta xarmak dituzte. Garbi dago gureak, zentzurik zabalenean hartuta, ez duela aurrekoen egoera gogorrik bizi izan zorionez. Ez gerra irekirik, ezta beraz gerraoste gorririk ere. Ezagutu izan ditugu euskal gatazka, noski, petrolioaren, etxebizitzen burbuila lehertzearen eta beste hainbat krisi baina gerrarik ez. Hori aldeko dugu noski, baina, aldi berean, ez gara bereziki zaildutako edo “heldutako” gizartea. Bide gozoan ohitzeak bigundu egiten du pertsona eta horrek ez du uzten zailtasunei aurre egiteko lanabesik sortzen. 

Alegia, aurreko mendearen lehen herenean izan ziren gatazka armatu eta gerra zibilaren ondorioz egoera gogorrera ohitu ziren gure aiton-amonak, eskasian bizitzen asmatu izan zuten eta bizitzari eskatzen ziotena horren araberakoa zen. Gu ordea askoz exijenteagoak gara: ohitu egin gara bizi maila onean bizitzen, bidaiatzen, tabernatako terrazatan orduak pasatzen eta bizimaila “altu” hori normaltzat hartzen.

Munduko paraje gehienetan gertatzen denarekin erkatuta, ez da hala, ordea, eta lehen aipatutako belaunaldiekin alderatuz gero, zer esanik ez. Horregatik, pandemia garaian egokitu zaizkigun estura, muga eta bestelakoen aurrean arrenkura gehiegizkoa agertu baino lehen hausnarketatxoa egin beharko genuke beharbada. Nik hala egin dut eta umiltasun gehiagoz begiratu diot bizi dugun aro honi. Hori, bai Lasarteko kaferik onena hartuz etorri zait burutazioa. Gustukoari uko egin gabe alegia.